Single post

Kiedy dzieci powinny się usamodzielnić, czyli o separacyjnych dylematach dzieci i rodziców.

20.02.2018 r. w Dworku Białoprądnickim w Krakowie, miało miejsce spotkanie z psychologiem – panią Magdaleną Sękowską. W jego trakcie słuchacze mogli się dowiedzieć czym jest proces separacji pomiędzy rodzicem i dzieckiem i na czym on polega. Separacja od rodziny pochodzenia, determinuje życie psychiczne człowieka w wieku dorosłym. Jest procesem trudnym zarówno dla dziecka jak i rodzica, a od jego przebiegu zależy to, jakie relacje będzie miało dziecko z innymi. Do 6 miesiąca życia dziecka, musi zaistnieć więź emocjonalna pomiędzy dzieckiem i rodzicem – postacią „przywiązaniową”. Silna więź powinna dać dziecku, solidną podstawę do jego rozwoju. Separacja dziecka od rodzica zaczyna się po pierwszym roku życia dziecka i ma ona na celu oswojenie się dziecka ze światem, i innymi ludźmi oraz budowy zaufania do nich. Separacja pozwala dziecku na zdobywanie doświadczenia, dopuszcza przeżywanie emocji, zarówno tych dobrych jak i negatywnych. Często jest tak, że rodzicom trudno jest przyjąć, że dziecko ma prawo do przeżywania złości. Jeśli rodzice mu to uniemożliwiają, może to doprowadzić w dorosłym życiu dziecka, do depresji czy nerwic. Zatem rodzice nie powinni zabraniać dziecku przeżywania tego, czego doświadczają ani tym bardziej tłumić w dziecku emocji. Niestety, szacuje się, że co piąty dorosły człowiek w wieku 18 lat, będzie mieć problemy neuropsychologiczne. Warto sobie zadać pytanie, co może zrobić rodzic, żeby wspomóc swoje dziecko w procesie separacji? W pierwszej kolejności powinien uczyć dziecko samodzielności. Dziecko ok. 3-4 roku życia, powinno samo spać i wykonywać samodzielnie czynności związane z higieną. Ponadto, rodzic powinien dostrzegać potencjał dziecka, uwzględniając oczywiście jego wiek i możliwości. Separacja oznacza również to, że dziecko będzie potrafiło zajmować się samo sobą. Musi ono mieć możliwość eksplorowania świata, który go otacza.

Separacja pomiędzy matką i dzieckiem jest możliwa przy współudziale ojca, którego obecność jest wtedy niezbędna. Ojciec pełni w życiu dziecka rolę stabilizacyjną.

Najtrudniejszy etap separacji przypada pomiędzy 12-13 rokiem życia, później około 15 roku życia. Dziecko przygląda się sobie, obserwuje swoje ciało, manifestuje swoją autonomię i próbuje nadawać normy w swoim życiu. Dobra relacja pomiędzy rodzicem i dzieckiem to relacja realna. Pozwalanie dziecku na separację, umożliwia mu prawidłowy rozwój, zdolność do krytycznego myślenia, zdolność do poznawania siebie, zgłębianie własnej tożsamości. Wzmaga proces samodzielnego myślenia, uczy też słuchania i mówienia. To znaczy: rodzic słucha a dziecko mówi. Pozwala to dziecku na zachowanie odrębności, wyrażanie własnego zdania i poglądów. Prawidłowa separacja przejawia się wyjściem dziecka do świata. Oznacza ona zdrowie psychiczne, daje możliwość nawiązania dobrej więzi pomiędzy rodzicami i dzieckiem.

 

 

 

theme by teslathemes